30 Nisan 2012 Pazartesi

Mano-log

İki sene önce ben güzel güzel çalışmazken, uzun uzun uyurken, babam benden bol bol tiksinirken, film festivali başladı. Nisan ayı, İstanbul'un güzel baharı, çalışmaz arkadaşım Pınar'la gündüz kuşağı festival ekibi olduk. Sabah 11'de Beyoğlu. Sabah 11, çalışmaz insan için böyle bir 8 falan oluyor ya, yani özveri büyük, öyle söyleyeyim. Aklımda kalanlardan süper bir İrlanda filmiyle, Orson Welles'in Türk polis komiserini oynayıp, üstüne bir de çat pat Türkçe konuştuğu bir film. Her neyse konumuz sinema, festival değil. Film çıkışlarımız öğle yemeği, Beyoğlu, Galata, Çukurcuma turları. Bunlardan birinde yeni açılan bir yere denk geldik, Tünel girişinde ufak bir burgercı. E hadi dedik, deneyelim. Bu güne kadar Pınar'la ortak aklı başında toplasan üç karar verebilmişsek, bu biridir diye düşünüyorum. İşte o gün Mano'nun hayatımıza giriş günü oldu, ve kapanana kadar da çıkmadı. Oxynard mı yesem Ottoman mı, tabii ki de çift köfteli, yok o çok olur, yok bence hiç olmaz. Bir keresinde garson kızın dehşetli bakışlarıyla yanımıza gelip, getirirken tabii ki de yiyemezler bu kadar çok diye düşünmüştüm, tebrik ediyorum demesi. Ya ne yesek, nereye gitsek dendiğinde Mano mu yapsak cümlesiyle herkesin sevindiği mekan. Ankara'da yaşarken ya Kebap 49 mu yapsak gibi bir şey sanki. Ve ne yazık ki Mano bir gün kapandı. Neden kapandı anlamadık, çünkü bir yerden sonra kapısında kuyruk olmaya başlamıştı bile. İstemeden de olsa kabullendik. Karşıda bir şubesi olduğunu öğrenmemize rağmen karşıya gitmedik, Mano bizim Beyoğlu pit-stopumuzdu. İki hafta önce iş yerime gelirken, dur bakiim şu sokaktan girersem kestirme mi olur sanki dedim, tabiki olmadı, uzatma olduğu gibi, bi ton da kayboldum sonunda; ama çok güzel bir şeye vesile oldu. Bir anda bir Mano tabelasıyla karşılaştım, saat sabahın sekizi bile olmadığından tüm kepenkler kapalı, lan açıldı mı yoksa marka ofisi mi acaba diye baya bir süre tabelaya salak bir tebessümle baktım. Daha sonra Mano'nun yeni yerinde açılmış olduğunu, öbür yerden neden çıktığını öğrenmiş olarak, Pazar iş çıkışı - ve evet ben Pazar günleri de çalışan bahtsız bir insanım - Mano'ya dönüş yaptım. Menüyü değiştirmemişler, abuk subuk gereksiz şeyler eklememişler, fiyatları artmamış. Yani Mano eski Mano. Personel çok güleryüzlü, ve en korktuğum, hiç bir şeyin tadı değişmemiş. Mekan çok şeker olmuş yani kısaca hayatımıza tekrar "Ya Mano mu yapsak acaba?" geri döndü.

30 Mart 2012 Cuma

Esra Erol'la Aile Hekimliği

Hadi insan yazmaz, üşenir, sallar da bu kadar da mı açmaz blog. Çalışma hayatının insanı ne kadar her şeyden uzaklaştırdığının en büyük kanıtı olabilir blogum, ya da insan öznesi yerine deniz öznesi demeliyiz. Neredeyse dokuz aydır çalıştığım iş yerini değiştirmem, arada bir haftalık evde oturmam, ve aslında bir haftanın çalışmayan insan hayatında bir güne, çalışan insan hayatında bir aya tekabül ettiğini anlamam. Her neyse dönüşüm tabii ki abuk başıma gelen bir olayla başlayacak. Yeni işe başlarken adli sicil kaydı, sağlık raporu, yok efendim ikametgah gibi gereksiz bürokratik süreçler için oradan oraya koştururken, devletimizin aile hekimi hizmetiyle karşılaştım. Oturduğum adresten kadın baktı, evet dedi şey bey sizin doktor buyurun. Girdim içeri dedim ben işe başlayacağım sağlık raporu lazım, verir misiniz? Sanıyorum ki beş dakikalık bir süreç, hasta mısın hayır, al sana rapor bekliyordum. Sigara içiyor musun sorusuna verdiğim evet cevabıyla, bir saatlik bir konuşmaya maruz kaldım. Sanmayın ki bu konuşma sigaranın bilindik zararları üzerine. Sigaranın zararları ne sence sorusu üzerine ben bildiğim her şeyi sıraladım, yok yok o da değil diyor, kanserden kötü, ölümden beter, aman da aman; neymiş diyorum dur anlatacağım diyor. Sonra başladı kadınların yumurtlama sisteminden, konuyu sahip olabileceğim özürlü çocuklara getirdi. Ben aman Allah korusun yaklaşımındayım, adam hala korumaz kızım korumaz diyor. Evli misin bekar mısın dedi, bekarım dedim, evlen dedi. Efendim dedim; kendine sigara içmeyen bir eş bul, sigara içerek sigara içmeyen eş bulamazsın. Bırak hemen sigarayı dedi. Ev erkeği olsun, bak ev erkeği evde bulunur, sokakta bulunmaz. Gezen, tozan, sokaklardaki adamdan ev erkeği olmaz dedi. Hani dedi sünepe dediğimiz tipler vardır ya, böyle işten eve evden işe gider, hah işte sünepe erkek bul dedi. Yok dedim ben almayayım sünepe koca. Okumuş sünepe olsun ama dedi. Ben hala konuyu daha nerelere bağlayacak acaba diye beklerken, kendisine gelen çiftlerin taklidini yaparak sorunlarından bahsetti, sigara içen çiftlerin yaşlanınca ne hale geldiğinden bahsetti. Daha sonra ekrandan bilgilerime bakarak 26 yaşında olduğumu gördü ve evet 35 yaşlarında birisini bul dedi. Aynı yaşta olursak adam ilerde benden sıklırmış, 50 yaşına gelince 25'lik bulur beni bırakırmış. Sonra sence dünyadaki en güzel şey ne dedi, onaylamadığı bir kaç cevap verdim. Sonra ellerinde hayali bir şey tutarak, sesine bir gizem vererek; 3,5 kiloluk bir bebek dedi. Çocuk en güzel şey, en değerli falan; ben düşünmüyorum çocuk pek, sevmem falan dedim, suratından anladım onu zaten ama hayır, çocuk yap dedi. Ve raporu vermeden özetledi durumu; sigarayı bırakıyorsun, kendine sigara içmeyen 35 yaşlarında evine bağlı bir adam buluyorsun, evlenip çocuk yapıyorsun... Yazın dedim reçeteye isterseniz, hah hah diye şuh da bir kahkaha attı. Sonra bir de tabii para biriktirmem, kenara köşeye bir şeyler koymam gerektiğine de değindi, ama bu öbürü kadar yaratıcı değildi ne yazık ki. Raporu aldım bir saatin sonunda, dışarı attım kendimi, psikolojimin içine eden sevgili aile hekimimi düşünerek bir sigara yaktım...Sanırım yakın zamanda taşınıp, semt değiştirip yeni bir aile hekimi bulmam gerekecek. Yoksa işim düştüğünde karşısına çıkıp nasıl derim, sigara içiyorum, bekarım hala diye, oyar valla beni.

18 Eylül 2011 Pazar

Hüleaaayn !!!

İnsanların çocukluğunda sevmeye başlayıp, büyüdüğünde - ya da öyle olduğunu düşündüğünde- hala sevmeye devam ettiği az şey vardır. Müzik, giyim zevkin, sanat anlayışın, arkadaşların, yemek, sevgili anlayışın, içki; hepsi seneler içinde seninle beraber yol alıp, evrilirler. Ama bazı şeyler hep baki kalır. Benim için arkadaşlarım -ki bunun nedeni on yıllardır aynı insanlarla takılmam-, ve bir takım alışkanlıklarımın dışında, karikatür ve mizah dergileri olabilir. Kendimi bildim bileli, bu işe ilk nasıl başladığımı hatırlamasam bile, Leman'dan beri mizah dergilerini severim. Leman küçükken çok politik gelirdi anlamazdım. Daha sonra L-Manyak, ve benim bu olayda top nokta yaptığım ilk sayısından beri uzunca bir süre aksatmadan takip ettiğim kral dergi Lombak, en sevdiğim çizerler L-Manyak'dan ayrılmış ve Lombak'ı kurmuş. Bahadır Baruter'in yıllardır çizdiği, Fatih Solmaz'ın esprilerini bulduğu köşe adını dergiye verir. Yıl 2001, kadro muhteşem, içerik muazzam, Şerafettin, Kunteper Canavarı, Lombak, Üzeyir, Tübitak, Zavallı Polat, Hilal, Cihangir'de Bir Ev, neyse işte hala iyi çizerler arasında olan tiplerin çoğu diyelim. L-Manyak'da okumayı sevdiğim tüm çizer takımı "Neşeli Bilekler Tepesi"'nde artık. İşte bu da Lombak'ın ilk sayısı, evet hala Ankara'daki evimde dolabımda duruyor! Yani???
Hala da çıkmaya devam eden albümlerden geçmişte bolca biriktirmiş olup, cilt cilt Lombak, Şero, Kunteper, Kabız Kuğu, Robinson&Cuma gibi klasikleri yemiş yutmuş, muazzam bir argo dağarcığı geliştirmiş olup, belaltı her kavrama da aşinayımdır. Aşık Memo zamanından bahsediyorum, farkındaysanız. Neyse ben ortaokul, kardeşim ilkokul yıllarında bir yaz tatilinde zaten hatmettiğimiz bu ciltleri yine yeniden yanımızda taşıyarak götürmüşüz. Feribotla Bodrum'a gidiyoruz ikimiz de uyuyakalmışız; velhasıl sıkılan annem ulan bunlar ne okuyor acaba diye elini birine atıp, o biri de Kunteper Canavarı çıkınca afişe olduk. Neden böyle sapkınca şeylere eğilim gösterdiğimizi bugün bile anlayamayan annem hala Kunteper Canavarı deseniz ne olduğunu bilen, yaş grubunun azınlık annelerindendir. Yine ortaokul yıllarıma denk gelen bir imza gününde annemleri ve tüm albümlerimi toplayıp Ankara'da bir yere zorla bütün aile gitmiştik. Kardeşimle baya bir süre sırada bekleyip. Aha işte şu Bahadır Baruter, bak bak Kenan Yarar şeklinde gözlemlerle, tüm albümleri imzalattık. Hatırladığım kadroda Baruter, Büstün, Cüstün, Oky, Kenan Yarar vardı. Arkamda duran ergen kız, benim büyüğüm; Büstün'e gelip, ben sana aşığım falan platonik bişiler demişti de gıcık olmuştum hatta. Evet küçükken Büstün'e karşı bir hissiyatımın olması da bunun sebebi olabilir gayet. Her neyse sonra noldu Penguen oldu birileri, sonra Uykusuz oldu başka birileri; çok da iyi oldu ama. Şimdi yine full gaz giden bir ekip var; espri anlayışı Lombak değil artık, eskisi kadar uzun soluklu hikayeler yerine kısa karikatürler var tamam; ama Şero hala başımızın tacı. Eskiden sırf Şerafettin yüzünden İstanbul'a taşınırsam Cihangir'de oturucam derdim. Oturuyor muyum? Hayır. Olsun oturucam ama. Sokakta bulduğum saçma sapan tipli kedilere Şero adını koyardım, Şero'lu kupalarım hala favorimdir. Gel gelelim, bak şimdi ben bunları neden yazıyorum. Çünkü Şerafettin beyaz perdeye geliyor. Mehmet Kurtuluş yönetmenliğinde anima film tarafından, ne zaman gelecek daha bilmemekle beraber, teaserı izlediğimde, salak çocuklar gibi sevindim. Şero'nun sesini kafamda farklı canlandırmıştım ben biraz ama olsun, animasyon gayet başarılı gözükmekte. Bir bakın bakalım size nasıl gözükmekte kendisi. Aslan be, yürü Şero!

Kötü Kedi Şerafettin- Teaser 2 from anima istanbul on Vimeo.

4 Eylül 2011 Pazar

Beat It!

Bu tatilin ana fikri: Bu ikiliyi daha iyi öğren, deş, danış oldu. Süreci tamamlayınca öğrendiklerimi yazarım buraya, belki de yazmam. Yazarsam okursunuz. O zamana kadar "Ve hipopotamlar tanklarında haşlandılar" okuyabilirsiniz. Pişman olmazsınız, çok sevinirsiniz. Bence gelmiş geçmiş en iyi kitap ismi olabilir. Her dilde hem de. And the hippos were boiled in their tanks.. Und die Nilpfelde kochten in ihren Becken...

14 Temmuz 2011 Perşembe

Bana Cast'ın mı var?


Dün gördüm, bugün yazdım, yarın ve diğerlerinde şaşırmaya devam edeceğim, siz de bilin istedim. Mekan: bir yapım şirketi, cast görüşmesi, hayır konunun benimle alakası yok, gelmemi rica eden bir arkadaşıma eşliken kapı önünde üç saat geçirdim; elimdekiler bol gözlem, dehşet ve vahvah oldu. Cast çocuk oyuncu arıyor, bu yüzden etrafımızda 5-14 yaş grubu sürüyle velet var. Arkadaşım kırklarına merdiven dayadığı halde ne için çağırıldı bugün bile bilmiyorum. Bu bebeler kendi aralarında arkadaş olma, oradaki köpeği rahatsız etme, kedinin peşinden koşma, ve niyeyse az enerjileri varmışcasına bolca Cola tüketme peşinde dursun, konunun en vahim kısmı bu yavrucakların sayın velilerinde bitiyor. Çoğu birbirini tanıyor, çünkü çocukları aynı yaşlarda olduğu için hep aynı reklam ümidiyle karşılaşıyorlar, aynı zamanda hepsi potansiyel rakip. Allahın 40 derecesinde saatin öğlen ikisinde çocuklarını ellerinden tutup cast ajansına getirme ortak paydasında bulunan bu insanların, tek bir amacı var. Çocuklarını reklamlarda oynatıp, televizyona çıkartıp, daha da doğrusu üzerlerinden para kazanma. Batuhan meyve suyu reklamına çıkacak, işte bin lira falan alsa; Batuhan'ın geleceği için biriktirilen bu para; -yalan büyük ihtimalle koltuk takımı ya da beyaz eşya olarak Batuhan'a geri dönecek; evet hem de çeyizinde değil, anacığının evinde- üniversite fonu, eğitimi için harcanan, hıhı evet yedim ben de. Batuhan kendisi çok seviyor. Oyunculuk yapmaktan çok hoşlanıyor, arkadaşları okulda çok beğeniyorlar. Batuhan süt reklamıyla İrem'i tavlayacağını sana dursun, ileride multi sıkıcı bir işi olduğunda herkesle hani bir süt reklamı vardı hatırlar mısınız? la başlayan sonu hüsranla biten diyaloglara girecek. Bizim yaş grubumuzda Susam Sokağı'nın jeneriğinde sokakta koşan çocuklardan olduğunu anlatanlar gibi.

Kız çocuklarının durumu daha da içler acısı, çünkü daha çok televizyonla ve ünlü olma, manken olma, oyuncu olma sevdasıyla haşır neşir olan cinsiyetteler. Aynı Azra abla gibi manken, Hande Yener gibi şarkıcı, Justin Bieber kadar havalı bi çocukla çıkabilecek kadar da güzel! Ama nerdesin Pelinsu, annenin seni garip giydirip, saçını kuaförde gelin topuzundan hallice bir hale sokturduğu, daha yaşın on kadarken kirpiklerinde rimel, dudaklarında rujun, üzerinde de senin yaşına ananın hala nereden bulduğunu anlamadığım sırtı açık t-shirtünle gudik bi gazetenin yaz tatili okuma kitapları için sevinen gencini oynayacaksın. Okul açılınca anlatacaksın ama sen dahil hiç biriniz o yaz kitaplarını okumamış olacak. Hayatınız boyunca SBS-YGS-LGS-YDS gibi aptal sınavlara hazırlanacak, yaşıtlarınızla yarışacak, sürekli bir rekabetin içinde olacaksınız, bak Ayten Hanım'ın kızı 300 puan almış dershane denemesinden'le karşılaşacaksınız. Bunlar yetmezmiş gibi sokakta dondurma yiyip, mısırcının geçmesini beklemek yerine bu yaz sıcağında çok lazımmış gibi yaşıtlarınızla süper gereksiz bir kulvarda daha rekabet edeceksiniz, ne için annenizin sizi zorla getirdiği cast çekimleri için. Kendini tanıt diyecek birisi elinde bir handycam'le ben Batuhan altıncı sınıfa geçtim dışında söyleyecek bir şeyin olmayacak. İçeriden çıktığınızda anneniz başınıza gelecek, nasıl geçti? ne sordular? ne dedin? ee evde çalışmıştık ya hani oğlum? Ya Batuhan, gördün mü Pelinsu? Anennin koltuk takımı bir başka bahara kaldı yine. Ama evde ne güzel yapıyordu ablası, heyecanlandı şimdi tabi çocuk...

9 Haziran 2011 Perşembe

Bir Yaz Yazdım




Dört aylık staj maratonu dün sona erdi. Bu dört ayda inanılmaz fazla şey biriktirdim ve öğrendim, bunlardan en güzeli de bir sürü yeni dost oldu sanırım. Saat altıda uyanma her ne kadar sona ermiş olsa da bugün otomatik sekizde uyanıp bir daha da uyuyamamak beni çok mutlu etti, ne yalan söyleyeyim. Bugün uzun süredir ilk kez sabah uyandığımda yapacak hiç bir şeyimin olmadığını farkettim. Garip geldi. Bu sebeple balkon sezonunu açtım. Bir senedir nadasa bıraktığım, toz, kir ve lambanın patlamasıyla cam kırıklarıyla dolu olan balkonum, silinip temizlenerek kullanıma açıldı. Umarım ki önceki seneler kadar şaraplı,erikli, kirazlı, kayısılı, arkadaşlı ve eğlenceli bir sezona giriş yapar. Şimdi ben bu yazıyı, yanımda avokado ağaçcıklarım, çıkmasını beklediğim roka ve reyhan tohumlarımla beraber, trafiğin uzaktan gelen sesi ve başımı çevirdiğmde gördüğüm Dolmabahçe ve deniz eşliğinde yazıyorum. Salak bir martı gaklıyor, buna bile sinirlenmiyorum; şimdilik. Yaz geldi,sonunda, huzuruyla, dinginliğiyle, ben biraz uzaklaşacağım. Tatil ve dinlenmeye ihtiyaç sinyalleriyle. Denize atlayacağım o ilk anın muhteşemliğiyle.

6 Haziran 2011 Pazartesi

O Yeah!



Acun Ilıcalı'nın yarattığı bir karakter daha karşımızda. 3T; Taner Tolga Tarlacı. Hiç kıvırıp bükmeyeceğim, bence inanılmaz komik bi tip. Suratını her gördüğümde televizyon başında kopuyorum ve yarışmadaki favorim aynı zamanda. Bu geceki programda trailerdan gördüğüm kadarıyla yine süper saçma bir işe imza atacak. Kendisinin bir alt modeli benim bizzat kardeşim oradan biliyorum, ve 3T'ye karşı biraz daha sempati duyuyorum. Daçminnn goooşşş ağaçta galdımla gönüllerde taht kuran, tüm Türkiye'nin başı sağolsun sonunda 3T hasta oldu açıklamasıyla adını altın harflerle tarihe yazdıran, ve her bölümde ben artık gızları goruyacam tavrıyla kendini sevdiren 3T, muzu kabuğuyla çatur çutur yiyip, Ajdar'dan Çikita Muz şarkısıyla danseden, ağaçtan ağaca zıplayıp kafa göz yaran 3T, hadi lan yen şu gıcık Nihat'ı.

Okuyucuya not: Evet Survivor'ı seviyorum, çok eğleniyorum, inkar etmiyorum. Hiç öyle bunlar popüler kültürün getirileri işte efendim subculture falan anlatmayacağım, yoksa biz de biliyoruz. Communication&Design mezunuyum oglum ben, boş değil yani.